_{Reisverslag Euro Camp Jeep® van Ruud van Huët}

Nadat in maart een reservering kon worden verkregen via Willem Kien, Chrysler dealer te Velp, kregen we begin juni de bevestiging via Patrick Stam van Daimlerchrysler Nederland B.V. dat Maria en ik konden deelnemen aan Euro Camp Jeep_® in Villach Oostenrijk.

Donderdag, 24 juni 2004
Omdat we niet geheel zeker waren dat we zonder problemen Oostenrijk zouden halen, werd de “Dutch Rebel” op de aanhanger geladen en achter een Grand Cherokee 2.7 crd gekoppeld en daar ging het stel op weg, s’morgens om 03.00 uur.
Als jeeprijder ben ik geen echte diesellover, maar ik moet eerlijk dat deze “Grand”, die overigens geheel belangeloos ter beschikking gesteld door Chrysler dealer Tenback te Doetinchem, perfect heeft gepresteerd.
Uiteraard kozen we voor de directe route, maar desondanks arriveerden we uiteindelijk toch nog 16.00 uur later om 19.00 uur aan de Faaker See bij Schloß Finkenstein.

 Via de bordjes Jeep_®Welcome werden we naar het inschrijfbureau gedirigeerd, waar we opgewacht werden door o.a. Willem van Holten, Hendrik Versteeg, Sjaak Dils en Eric de Kat (Overigens allen JCN-leden).

Intussen was ik al zodanig gaar van de lange rit, mede door de niet correct beladen aanhanger (te weinig druk op de koppeling), dat ik mij nogal gestresst door de “welcomeprocedure” heb gewrongen, waarna de “Dutch Rebel” gestickerd en wel, kon worden geparkeerd bij paaltje 245 op het enorme parkeerterrein.

Jawel, iedere deelnemer had een eigen parkeerplaats, kom daar maar eens om in Nederland, daarnaast werd bij het welkom aan iedere deelnemer een reistas op wieltjes uitgereikt, vol met allerlei “Goodies” uiteraard alle voorzien van Jeep_®.
Hierna werd een kleine verkenningtocht door Jeep_®Village gemaakt en kon met een glaasje wijn de stress beetje bij beetje worden afgebouwd.
De ingang van Jeep_®Village werd gevormd door een enorme houten poort, waarop nonchalant enige jeepmodellen waren geparkeerd. 

PS. Het verhaal ging overigens, dat bij het opbouwen een Cherokee met hoogtevrees zich zelfstandig had gemaakt en de begane grond weer had opgezocht.

In Jeep_®Village bevond zich o.a. een enorme restauranttent, waar van donderdagavond tot en met zondagmiddag de deelnemers voor zowel diner als lunch werden onthaald met uitstekend verzorgde buffetten.

 Daarnaast werd Jeep_®Village overigens gevormd door o.a. een enorme feesttent, de Jeep_®Store, de VVV-informatie, enige sponsortenten, een terras met koffie en softdrinks, een perfecte uitgeruste Jeep_®Kids-Area,
met mini jeeps, mountain bikes, een klimtoren, een sumo-bak, een boogschietbaan, een Jeep_®Nursery en diverse workshops voor de kids van 6 tot 16 jaar.
Daarnaast troffen we er enige parkeerplaatsen aan voor de Concept-Cars, de Classic-Jeeps en diverse actuele Chrysler modellen.

S’avonds in het hotel nog lang bijgepraat met de overige gasten uit het Nederland, de meesten gelukkig al lid van Jeep Club Nederland, zoals de gebroeders Tenback met opa Tenback als chaperonne , Fokke Winter met echtgenote, Freek en Anja en niet te vergeten Thijs. Daarna hebben we onze kamers opgezocht, waar Patrick namens Daimlerchrysler Nederland B.V. nog een welkomstcadeau had achtergelaten.

Vrijdag, 25 juni 2004
Bij het ontbijt had Patrick voor iedereen nog een verrassing in petto, namelijk een originele oranje poloshirt met opschrift “I RULE THE DUTCH MOUNTAINS”.

Aldus bijna allemaal correct gekleed begonnen we aan ons programma, je zult vragen waarom bijna allemaal, nou dat komt omdat ene de Kat van mening is dat een oranje wegwerkersjasje met fluorescerende strepen ook wel kan.
Maar laat ik eerst iets vertellen over de organisatie:
Alle teams (2 personen in een jeep), genummerd 101 tot en met 590, waren in vijf verschillende kleurgroepen ondergebracht ( Blue, Red, Green, Oranje en Yellow) en binnen deze kleurgroepen weer onderverdeeld in zes subgroepen( genummerd van 1 tot en met 6).

Zodoende waren alle Nederlandse teams ingedeeld in de Rode Groep, Subgroep 3. We werden herkenbaar gemaakt middels een grote rooie ronde sticker met een vette zwarte 3 in het midden, die op de vooruit diende te worden geplakt.
De vraag is dan nu ook; wat doen Willem en vriendje Sjaak in hun Cherokee, uitvoering “Adxx” op deze bergpas, zonder de overige Groep rood-3 leden ??
Deze solitaire gedragingen ondermijnden het Rood-3 gevoel, welk groepsgevoel achteraf gezien, uitsluitend door een slopende doch gezamenlijke inspanning van de leden, met opoffering van nagenoeg hun gehele nachtrust, kon worden hersteld
De organisatie had een uitgebreid activiteitenprogramma opgesteld met de volgende onderdelen:
Jeep_®Convoy, Jeep_®Climbing, Jeep_®Forest, Jeep_®Raid, Jeep_®Academy,
Jeep_®Khana, Jeep_®Quad, Jeep_®Aquatic en Jeep_®Survival en Jeep_®Cultural Freedom.

Maar goed, om 09.00 uur werden we als Groep Rood 3 in Jeep_® Village opgewacht door Patrick en enige Spaanse organisatiemedewerkers, waar we conform het programma zouden starten met Jeep_®Climbing en Jeep_®Forest.
Helaas waren beide activiteiten inmiddels afgelast, omdat de regen met bakken uit de Oostenrijkse hemel kwam en wij dientengevolge het “Abseilen” en de overige touw- en klimspelletjes wel konden vergeten.

In plaats daarvan werd een reserve activiteit uit de kast getrokken. Rood-3 zou deelnemen aan Jeep_® Cultural Freedom, hetgeen betekende dat we Terra Mystica gingen bezoeken, een inmiddels stilgelegde lood- en zinkmijn in het plaatsje met de toepasselijke naam: Bleiberg.

Na ongeveer anderhalf uur rommelen, Grands met stadsbandjes komen nu eenmaal niet echt vlot meer uit een nat weiland, ging de karavaan op weg naar de mijn.

Daar aangekomen, troffen wij een ons welbekende trol aan, waarvan het sprookje al lang uit was.

Daarna omkleden in orginele en elegante mijnwerkerskleding, een foto en hup geheel volgens oud Oostenrijkse folklore, via de glijbaan naar beneden.

Dikke pret dus en onder begeleiding van een oud loodgraver volgde een 600 meter lange wandeling door de mijn, daarna werd het transport comfortabel werd voortgezet in een originele “Bleizug”. Op het eindpunt aangekomen werden wij in kleine groepjes via een echt oud liftje eruit getakeld.
Na de rit terug waren we nog net op tijd in Jeep_® Village voor een verdiende lunch, want een mijnwandeling kost veel energie, ook al omdat het er donker is.

S’middag om 15.00 uur werd de Jeep_®Raid gestart, een off-road tour o.a. door een natuurreservaat waar nog echte beren leven.
De organisatie had naar aanleiding van Euro Camp Jeep_® een donatie verricht aan de parken, teneinde een verbinding tussen twee berenreservaten te kunnen realiseren waarmee het leefgebied van en voor deze beren kon worden vergroot.

Dan kunnen ze ook eens een ander vrouwtje opzoeken en dat schijnt weer goed te zijn voor het nageslacht.
De route werd de “JEEP_®BEAR MILE” genoemd en voerde ons o.a. naar de top van een berg, hoewel we het laatste stukje moesten lopen. Dat was niet nodig geweest “in a Jeep”, if you catch my drift.

Boven was het wel weer gezellig en de organisatie had originele “Jeep_® Bear Mile”stickers klaarliggen, uiteraard alleen voor de diehards die het laatste stuk te voet hadden afgelegd.
Daarna weer naar beneden waarbij nog enkele heftige paden werden gevolgd.

Mede door de heftige regenval was het daarbij even oppassen geblazen.

Aangekomen in Jeep_® Village stond het diner inmiddels weer geserveerd, waarna de feestelijkheden met muziek in de feesttent werden voortgezet.

Inmiddels was het er niet echt droger op geworden en het gehele parkeerterrein had een tripple A-rating verkregen als off-road terrein.
Na de “Jeep_® Bear Mile” werd het dan ook een feestje voor onze eigen “Black Bear”, waarbij Hendrik en vriendje Eric genoten van hun superieure tractie.

Teneinde het Rood-3 gevoel te vergroten werd na het Beatles-festival besloten het parkeerterrein gezamenlijk te verlaten, maar dan wel met een aanloop van ongeveer 200 meter. Het schijnt gelukt te zijn, waarschijnlijk door het volstrekt onwettig voeren van groot licht en verstralers. 

Zaterdag, 26 juni 2004
Zoals iedere MAB (Morning After Barvisit) was het voor de meeste van ons niet echt fris, persoonlijk heb ik dan ook met Maria de voorkeur gegeven aan enige additionele rust, maar de rest van Rood-3 was voor zover ik weet om 09.00 uur weer present in Jeep_® Village.

Maar helaas, ook deze ochtend werd het programma behoorlijk door de geweldige partij regen van die nacht in het honderd geschopt.
De Jeep_®Academy werd afgelast en er werd direct gestart met het volgende onderdeel.

Tijdens de Jeep_®Khana kon iedereen weer een stukje techniek bijspijkeren.

Een team van experts wist toch nog aan de meesten onder ons het kennisniveau inzake on- en off-road rijden uiteraard “Only in a Jeep”, nog wat op te krikken.

Daarna werd de Jeep_®Heritage Drive gestart, waarbij iedereen de gelegenheid kreeg om een parcours af te leggen achter het stuur van een onvervalste Willy.

Het mag gesteld worden dat menigeen, doch vooral Anja hierbij in ongekende extase werd gebracht.

Uitgebreid onderzoek heeft echter geen eensluidend antwoord gegeven op de werkelijke reden hiervoor; Was het doordat Freek er niet naast zat, waren het de hormonen of was het deze keer gewoon Willy.

De pret was er niet minder om en onder het motto
If it aint Dutch, it cann’t be much, werden diverse rondjes afgelegd.
Later heb ik gehoord dat de gehele ploeg ook nog de Jeep®Quad heeft verreden, maar daar heb ik absoluut geen enkele digitale weergave van, dus dat verhaal heb ik puur van horen zeggen.

Het geluk was vervolgens met de domme (Rood-3), het weer klaarde op en de zon verscheen stralend boven de Faaker See.

Dat kwam goed uit want wij, jazeker inmiddels waren wij uit bed, hadden ons als team weer aangesloten bij Rood-3,

Na de lunch verschenen dan ook nagenoeg alle teams aan de waterkant voor het programmaonderdeel Jeep®Aquatic.

Helaas moesten Willem en Sjaak hier afhaken, maar zij hadden nog een rodeoklusje te doen. De organisatie had voor ieder team een individuele speurtocht uitgezet, zowel op het water als op het eiland in het midden van de Faaker See. De teams werden in elektrische Riva’s geladen, waarmee een zoektocht werd gestart naar oranje ballen. Nu was dat voor onze Hollandse teams geen enkel probleem, genoeg oranje ballen te zien, al dan niet voorzien van het juiste nummer. Problematisch waren echter de terroristische acties, uitgevoerd door de crew van de Tenback-Boat, uitsluitend met inzet van alle krachten kon het lichten en verdonkermanen van enige ballen-ankers worden voorkomen.

Mijn persoonlijke inbreng bij deze gehele speurtocht was absoluut nihil, Eric stuurde, Maria las kaart, Hendrik vond de ballen en ik … ik volgde hen.
Respect overigens voor het team Freek en Anja, die hadden de sokken erin, hun boot was ook sneller, denk ik, minder (over)gewicht !!
Na de speurtocht op het eiland werden we door de organisatie weer onthaald op softdrinks en knabbeldingetjes.
Na deze pause werden we in een grotere motorsloep door een lokale Steuermann ( dat is dus geen fiscalist) weer aan wal gezet.
Daarna volgde het onderdeel Jeep® Survival, waarbij technieken als het knopen van touwen, het bergen van een voertuig en het passeren van hindernissen werden gedemonstreerd. Jammer dat we de hindernissen niet zelf met onze eigen jeeps mochten nemen, maar ja safety first moeten we maar denken.
Hierna volgde weer een uitstekend diner , waarna we naar een Gasthof boven op de Alm werden gelokt met de belofte van een mega flatscreen.
Uiteindelijk bleek dat je de wedstrijd Holland-Zweden ook uit een teveetje geperst kon worden.

Hoe die afgelopen is hoef ik je niet te vertellen,
Persoonlijk vond ik 150 minuten wachten op een beslissend goaltje nogal lang, maar ja de sfeer maakte dat uiteindelijk goed.

Inmiddels was het na middernacht, toen we de Alm verlieten en de feesttent in Jeep_®Village konden opzoeken, waar overigens eenuitstekend stuk muziek werd gespeeld. Aangezien we inmiddels wisten waar Abraham de wijn haalt, kon deze avond dan ook niet meer stuk.

Willem genoot met volle teugen, hoewel ik hem er wel van verdenk, dat hij stiekum met haar heeft gedanst.

Zondag, 27 juni 2004
Aan alle dingen komt een eind, zo ook aan onze korte nachtrust. Na het ontbijt en het inpakken van onze koffers, probeerden we om 09.00 uur weer boven in Jeep_® Village te zijn voor het laatste onderdeel op ons programma; Jeep_® Convoy.
Met een vertraging van een half uur kwamen we boven aan en troffen daar een nagenoeg leeg parkeerterrein aan.

Daar hoorden we van de organisatie dat de rest van Rood-3 al was vertrokken, maar gelukkig werden wij er als een speer achteraan gestuurd, zodat we binnen 15 minuten de staart van ons convoy hadden bereikt.

Vervolgens begon de mooiste tocht van het gehele evenement.

Een klim naar de top en vervolgens dwars door de bossen via paden en gangen, niet breder als de jeep zelf, weer naar beneden, dan weer omhoog dan links dan rechts, zodat je uiteindelijk al het gevoel voor richting en tijd was kwijtgeraakt.

De natuur op haar mooist en daar reden we middenin.
Halverwege de rit werden we wederom verrast op koffie, softdrinks en een koekje.
Je denkt dan al gauw het mooiste hebben we gehad, maar niets was minder waar.

Wat ons wel opviel dat tijdens afdalingen de remlichten bij veel Cherokee’s maar bleven branden. Zal wel een fabrieksfoutje zijn geweest.
Natuurlijk tackelden “Black Bear” en “Dutch Rebel” het prachtige traject nagenoeg geheel met twee vingers in de neus.

Aan het eind van de rit bemerkten we echter dat “Black Bear” een kouwtje had opgelopen. Hendrik wist echter de hoestbuitjes te bezweren met dreigende bewegingen van zijn schroevendraaier.
“Dutch Rebel” was er aan het eind van de rit slechter aan toe, hij was koortsig, erg koortsig volgens het metertje. Gebrek aan rijwind, luid de primaire diagnose, maar als je dan wat verder kijk dan je neus lang is en je poetst je leesbril nog eens, dan bemerk je een met bagger besmeurde radiator en dan weet je precies hoe laat het is.

Uiteindelijk geraken we aan het eind van de rit weer in Jeep®Village, waar de slotceremonie van het evenement wordt gevierd in de grote feesttent met het bekende lied “Jeep Fahrn”

Na het optreden van een lokale Holzhackerbubenundmädchentanzgruppe werden alle medewerkers verzameld op het podium en werden over en weer worden dankwoorden uitgesproken en ontvingen alle deelnemers een persoonlijke foto (met jeep) uit handen van hun nationale teambegeleiders, wij dus van Patrick.

De lunch wacht alweer op ons en inmiddels namen de eerste deelnemers al afscheid van elkaar, hoewel we eerst nog gezamenlijk de handen uit onze mouwen moesten steken om een Hummer van de parkeerplaats te duwen.

 Goed hé….

Patrick wist dan als moeder van de compagnie in de gauwigheid iedereen als aandenken nog een model “Willy” in feestverpakking te overhandigen en toen was het feest echt voorbij.
Over de terugreis kunnen we kort zijn, die was even lang als de heenreis.

Na een rit van ruim 4 uur en diverse Stau’s verder, besloten we te overnachten in originele Gasthof aan de rondweg om de Chiemsee.

Prima eten en een prima kamer alleen de Wirtin was een beetje erg blond.
Uitgerust vertrokken we maandagmorgen om 08.30 uur en bereikten we zonder problemen en zonder al te veel stress de Hollandse grens om 19.00 uur.
Hendrik en Eric waren die ochtend om 07.00 uur uit Villach vertrokken en zaten bij grens nog slechts een uurtje achter ons, maar ja dat zijn ook echte roadies. Een half uur later sloten wij onze kinderen weer in de armen en brachten we nog diezelfde avond een eerste verslag uit aan onze webmaster Sjef en zijn vrouw Clari, waarbij we konden terugzien op een zeer geslaagd maar ook vermoeiend evenement. 

Gezien onze ervaringen zullen we ons inspannen om de toegankelijkheid van een volgende Euro Camp Jeep_® voor de leden van Jeep Club Nederland te vergroten zodat deze ervaring ook door anderen kan worden gedeeld.

 Ruud van Huët

Jeep-Jansen-de beleving
JeepClub Nederland trial op 11+12 oktober in Bilstain (B)
Heenreis door België, gedeeltelijk door de bossen in herfstkleuren. Heel ontspannend, vooral als je als niet meer verplicht werkende, een dag van te voren kan gaan. Aankomst in Bilstain, welkom met koffie en cake door de "familie Jansen", zo te noemen in dit verslag, in werkelijkheid de familie V. Zelfs de hond. nou 'hondje' heet Jansen.
De familie bestaat uit vader, moeder, 2 dochters, het hondje, een caravan met koffiezetapparaat en natuurlijk een Jeep op hoge poten, of moet je van benen spreken. Uit enige speakers komt het lied,'tuut,tuut,tuut, daar heb je Jeep, daar heb je de Jeep van Jansen. Zou dat lied voor hun geschreven zijn? Nee zij zijn te jong, omdat dit lied kort na 1945 ten gehore werd gebracht, zo noemde men dat toen. Start van de 1e dag. met mooie weer, dat is prettig voor het vakantiegevoel. De nacht ervoor had het geregend, dus gelukkig wat te glibberen. Na instructie van de begeleiders, gebeuren er dolle en leuke dingen, omhoog, omlaag, doorwater, door modder, alles komt aan de beurt. Lunch: met z'n allen in een apart zaaltje van het restaurantje op het terrein, heel gezellig en een gepraat van jewelste natuurljk. Na de lunch het terrein weer in, heen en weer en heen en weer. (Van Drs. P.) Wel goed uitkijken, want motorrijders komen uit het niet aanstormen op je weg terecht. Wat schrijver persoonlijk niet erg aansprak, te kleine kinderen op quads. Dan maar liever de kinderen in de Jeep. Gezeiligheid tussen de ritten viert hoogtij. Verhalen van de oude rotten. (vertaling: oude rotten zijn mensen met ervaring) worden geamuseerd aangehoord door de nieuwelingen. 's Avonds eten met z'n allen in het zelfde zaaltje, was ook niet vervelend. Slapen hoog en 'droog' blijkt vanaf die dag mogelijk in het nieuwe gasthuis op het terrein. 2e Dag: Men komt langzaam op gang, hoe komt dat? De begeleiders hebben een moeilijk parcours uitgezet. Soms moeten de auto's aan de her. Een afdaling in een beekje, rechtstandig omlaag, gaat het beste achterwaarts en wel aan de her natuurlijk. Nu blijkt dat de her een soort reddingslijn is. Al deze dingen zijn voor de schrijver van dit stukje, omdat hij dat voor de eerste keer meemaakt een bijzondere 'belevenis'. Want een Jeep is voor mij een bijzondere auto. In juli 1946 als Rotterdams bleekneusje, liefdevol opgenomen bij een boerenfamilie in Drenthe voor een maand vakantie. De boer bleek sinds enige tijd een Jeep te hebben, zo'n groene met een klein topje. Elke mogelijkheid werd benut om met de Jeep mee te rijden. In militaire dienst, als het enigszins mogelijk was, een Jeep zien te krijgen voor de dingen die buiten de kazerne moesten gebeuren. Na de pensionering, de tijd om met een Jeep te rjden. Eerst door mooie landschappen en de laatste tijd terrein rijden en rally's. Jeepers hebben een belevingswereld met hun Jeep. Moge de JeepClub Nederland, dit soort evenementen, maar ook vakantieritten naar zuidelijke landen organiseren. Velen zuilen dan niet ontbreken. Last but not least, Bestuur, begeleiders, allen die zich ingezet hebben.

Verslag Jeep Camp Ballenstedt Duitsland,