Reisverslagen van Leden (7)

Reisverslag Euro Camp Jeep® van Ruud van Huët

Nadat in maart een reservering kon worden verkregen via Willem Kien, Chrysler dealer te Velp, kregen we begin juni de bevestiging via Patrick Stam van Daimlerchrysler Nederland B.V. dat Maria en ik konden deelnemen aan Euro Camp Jeep® in Villach Oostenrijk.

Donderdag, 24 juni 2004
Omdat we niet geheel zeker waren dat we zonder problemen Oostenrijk zouden halen, werd de “Dutch Rebel” op de aanhanger geladen en achter een Grand Cherokee 2.7 crd gekoppeld en daar ging het stel op weg, s’morgens om 03.00 uur.
Als jeeprijder ben ik geen echte diesellover, maar ik moet eerlijk dat deze “Grand”, die overigens geheel belangeloos ter beschikking gesteld door Chrysler dealer Tenback te Doetinchem, perfect heeft gepresteerd.
Uiteraard kozen we voor de directe route, maar desondanks arriveerden we uiteindelijk toch nog 16.00 uur later om 19.00 uur aan de Faaker See bij Schloß Finkenstein.

 Via de bordjes Jeep®Welcome werden we naar het inschrijfbureau gedirigeerd, waar we opgewacht werden door o.a. Willem van Holten, Hendrik Versteeg, Sjaak Dils en Eric de Kat (Overigens allen JCN-leden).

Intussen was ik al zodanig gaar van de lange rit, mede door de niet correct beladen aanhanger (te weinig druk op de koppeling), dat ik mij nogal gestresst door de “welcomeprocedure” heb gewrongen, waarna de “Dutch Rebel” gestickerd en wel, kon worden geparkeerd bij paaltje 245 op het enorme parkeerterrein.

Jawel, iedere deelnemer had een eigen parkeerplaats, kom daar maar eens om in Nederland, daarnaast werd bij het welkom aan iedere deelnemer een reistas op wieltjes uitgereikt, vol met allerlei “Goodies” uiteraard alle voorzien van Jeep®.
Hierna werd een kleine verkenningtocht door Jeep®Village gemaakt en kon met een glaasje wijn de stress beetje bij beetje worden afgebouwd.
De ingang van Jeep®Village werd gevormd door een enorme houten poort, waarop nonchalant enige jeepmodellen waren geparkeerd. 

PS. Het verhaal ging overigens, dat bij het opbouwen een Cherokee met hoogtevrees zich zelfstandig had gemaakt en de begane grond weer had opgezocht.


In Jeep®Village bevond zich o.a. een enorme restauranttent, waar van donderdagavond tot en met zondagmiddag de deelnemers voor zowel diner als lunch werden onthaald met uitstekend verzorgde buffetten.

 Daarnaast werd Jeep®Village overigens gevormd door o.a. een enorme feesttent, de Jeep®Store, de VVV-informatie, enige sponsortenten, een terras met koffie en softdrinks, een perfecte uitgeruste Jeep®Kids-Area,
met mini jeeps, mountain bikes, een klimtoren, een sumo-bak, een boogschietbaan, een Jeep®Nursery en diverse workshops voor de kids van 6 tot 16 jaar.
Daarnaast troffen we er enige parkeerplaatsen aan voor de Concept-Cars, de Classic-Jeeps en diverse actuele Chrysler modellen.

S’avonds in het hotel nog lang bijgepraat met de overige gasten uit het Nederland, de meesten gelukkig al lid van Jeep Club Nederland, zoals de gebroeders Tenback met opa Tenback als chaperonne , Fokke Winter met echtgenote, Freek en Anja en niet te vergeten Thijs. Daarna hebben we onze kamers opgezocht, waar Patrick namens Daimlerchrysler Nederland B.V. nog een welkomstcadeau had achtergelaten.

Vrijdag, 25 juni 2004
Bij het ontbijt had Patrick voor iedereen nog een verrassing in petto, namelijk een originele oranje poloshirt met opschrift “I RULE THE DUTCH MOUNTAINS”.

Aldus bijna allemaal correct gekleed begonnen we aan ons programma, je zult vragen waarom bijna allemaal, nou dat komt omdat ene de Kat van mening is dat een oranje wegwerkersjasje met fluorescerende strepen ook wel kan.
Maar laat ik eerst iets vertellen over de organisatie:
Alle teams (2 personen in een jeep), genummerd 101 tot en met 590, waren in vijf verschillende kleurgroepen ondergebracht ( Blue, Red, Green, Oranje en Yellow) en binnen deze kleurgroepen weer onderverdeeld in zes subgroepen( genummerd van 1 tot en met 6).

Zodoende waren alle Nederlandse teams ingedeeld in de Rode Groep, Subgroep 3. We werden herkenbaar gemaakt middels een grote rooie ronde sticker met een vette zwarte 3 in het midden, die op de vooruit diende te worden geplakt.
De vraag is dan nu ook; wat doen Willem en vriendje Sjaak in hun Cherokee, uitvoering “Adxx” op deze bergpas, zonder de overige Groep rood-3 leden ??
Deze solitaire gedragingen ondermijnden het Rood-3 gevoel, welk groepsgevoel achteraf gezien, uitsluitend door een slopende doch gezamenlijke inspanning van de leden, met opoffering van nagenoeg hun gehele nachtrust, kon worden hersteld
De organisatie had een uitgebreid activiteitenprogramma opgesteld met de volgende onderdelen:
Jeep®Convoy, Jeep®Climbing, Jeep®Forest, Jeep®Raid, Jeep®Academy,
Jeep®Khana, Jeep®Quad, Jeep®Aquatic en Jeep®Survival en Jeep®Cultural Freedom
.

Maar goed, om 09.00 uur werden we als Groep Rood 3 in Jeep® Village opgewacht door Patrick en enige Spaanse organisatiemedewerkers, waar we conform het programma zouden starten met Jeep®Climbing en Jeep®Forest.
Helaas waren beide activiteiten inmiddels afgelast, omdat de regen met bakken uit de Oostenrijkse hemel kwam en wij dientengevolge het “Abseilen” en de overige touw- en klimspelletjes wel konden vergeten.

In plaats daarvan werd een reserve activiteit uit de kast getrokken. Rood-3 zou deelnemen aan Jeep® Cultural Freedom, hetgeen betekende dat we Terra Mystica gingen bezoeken, een inmiddels stilgelegde lood- en zinkmijn in het plaatsje met de toepasselijke naam: Bleiberg.

Na ongeveer anderhalf uur rommelen, Grands met stadsbandjes komen nu eenmaal niet echt vlot meer uit een nat weiland, ging de karavaan op weg naar de mijn.

Daar aangekomen, troffen wij een ons welbekende trol aan, waarvan het sprookje al lang uit was.

Daarna omkleden in orginele en elegante mijnwerkerskleding, een foto en hup geheel volgens oud Oostenrijkse folklore, via de glijbaan naar beneden.

Dikke pret dus en onder begeleiding van een oud loodgraver volgde een 600 meter lange wandeling door de mijn, daarna werd het transport comfortabel werd voortgezet in een originele “Bleizug”. Op het eindpunt aangekomen werden wij in kleine groepjes via een echt oud liftje eruit getakeld.
Na de rit terug waren we nog net op tijd in Jeep® Village voor een verdiende lunch, want een mijnwandeling kost veel energie, ook al omdat het er donker is.

S’middag om 15.00 uur werd de Jeep®Raid gestart, een off-road tour o.a. door een natuurreservaat waar nog echte beren leven.
De organisatie had naar aanleiding van Euro Camp Jeep® een donatie verricht aan de parken, teneinde een verbinding tussen twee berenreservaten te kunnen realiseren waarmee het leefgebied van en voor deze beren kon worden vergroot.

Dan kunnen ze ook eens een ander vrouwtje opzoeken en dat schijnt weer goed te zijn voor het nageslacht.
De route werd de “JEEP®BEAR MILE” genoemd en voerde ons o.a. naar de top van een berg, hoewel we het laatste stukje moesten lopen. Dat was niet nodig geweest “in a Jeep”, if you catch my drift.


Boven was het wel weer gezellig en de organisatie had originele “Jeep® Bear Mile”stickers klaarliggen, uiteraard alleen voor de diehards die het laatste stuk te voet hadden afgelegd.
Daarna weer naar beneden waarbij nog enkele heftige paden werden gevolgd.

Mede door de heftige regenval was het daarbij even oppassen geblazen.

Aangekomen in Jeep® Village stond het diner inmiddels weer geserveerd, waarna de feestelijkheden met muziek in de feesttent werden voortgezet.


Inmiddels was het er niet echt droger op geworden en het gehele parkeerterrein had een tripple A-rating verkregen als off-road terrein.
Na de “Jeep® Bear Mile” werd het dan ook een feestje voor onze eigen “Black Bear”, waarbij Hendrik en vriendje Eric genoten van hun superieure tractie.

Teneinde het Rood-3 gevoel te vergroten werd na het Beatles-festival besloten het parkeerterrein gezamenlijk te verlaten, maar dan wel met een aanloop van ongeveer 200 meter. Het schijnt gelukt te zijn, waarschijnlijk door het volstrekt onwettig voeren van groot licht en verstralers. 

Zaterdag, 26 juni 2004
Zoals iedere MAB (Morning After Barvisit) was het voor de meeste van ons niet echt fris, persoonlijk heb ik dan ook met Maria de voorkeur gegeven aan enige additionele rust, maar de rest van Rood-3 was voor zover ik weet om 09.00 uur weer present in Jeep® Village.

Maar helaas, ook deze ochtend werd het programma behoorlijk door de geweldige partij regen van die nacht in het honderd geschopt.
De Jeep®Academy werd afgelast en er werd direct gestart met het volgende onderdeel.

Tijdens de Jeep®Khana kon iedereen weer een stukje techniek bijspijkeren.

Een team van experts wist toch nog aan de meesten onder ons het kennisniveau inzake on- en off-road rijden uiteraard “Only in a Jeep”, nog wat op te krikken.

Daarna werd de Jeep®Heritage Drive gestart, waarbij iedereen de gelegenheid kreeg om een parcours af te leggen achter het stuur van een onvervalste Willy.

Het mag gesteld worden dat menigeen, doch vooral Anja hierbij in ongekende extase werd gebracht.

Uitgebreid onderzoek heeft echter geen eensluidend antwoord gegeven op de werkelijke reden hiervoor; Was het doordat Freek er niet naast zat, waren het de hormonen of was het deze keer gewoon Willy.

De pret was er niet minder om en onder het motto
If it aint Dutch, it cann’t be much, werden diverse rondjes afgelegd.
Later heb ik gehoord dat de gehele ploeg ook nog de Jeep®Quad heeft verreden, maar daar heb ik absoluut geen enkele digitale weergave van, dus dat verhaal heb ik puur van horen zeggen.

Het geluk was vervolgens met de domme (Rood-3), het weer klaarde op en de zon verscheen stralend boven de Faaker See.

Dat kwam goed uit want wij, jazeker inmiddels waren wij uit bed, hadden ons als team weer aangesloten bij Rood-3,

Na de lunch verschenen dan ook nagenoeg alle teams aan de waterkant voor het programmaonderdeel Jeep®Aquatic.

Helaas moesten Willem en Sjaak hier afhaken, maar zij hadden nog een rodeoklusje te doen. De organisatie had voor ieder team een individuele speurtocht uitgezet, zowel op het water als op het eiland in het midden van de Faaker See. De teams werden in elektrische Riva’s geladen, waarmee een zoektocht werd gestart naar oranje ballen. Nu was dat voor onze Hollandse teams geen enkel probleem, genoeg oranje ballen te zien, al dan niet voorzien van het juiste nummer. Problematisch waren echter de terroristische acties, uitgevoerd door de crew van de Tenback-Boat, uitsluitend met inzet van alle krachten kon het lichten en verdonkermanen van enige ballen-ankers worden voorkomen.

Mijn persoonlijke inbreng bij deze gehele speurtocht was absoluut nihil, Eric stuurde, Maria las kaart, Hendrik vond de ballen en ik … ik volgde hen.
Respect overigens voor het team Freek en Anja, die hadden de sokken erin, hun boot was ook sneller, denk ik, minder (over)gewicht !!
Na de speurtocht op het eiland werden we door de organisatie weer onthaald op softdrinks en knabbeldingetjes.
Na deze pause werden we in een grotere motorsloep door een lokale Steuermann ( dat is dus geen fiscalist) weer aan wal gezet.
Daarna volgde het onderdeel Jeep® Survival, waarbij technieken als het knopen van touwen, het bergen van een voertuig en het passeren van hindernissen werden gedemonstreerd. Jammer dat we de hindernissen niet zelf met onze eigen jeeps mochten nemen, maar ja safety first moeten we maar denken.
Hierna volgde weer een uitstekend diner , waarna we naar een Gasthof boven op de Alm werden gelokt met de belofte van een mega flatscreen.
Uiteindelijk bleek dat je de wedstrijd Holland-Zweden ook uit een teveetje geperst kon worden.

Hoe die afgelopen is hoef ik je niet te vertellen,
Persoonlijk vond ik 150 minuten wachten op een beslissend goaltje nogal lang, maar ja de sfeer maakte dat uiteindelijk goed.

Inmiddels was het na middernacht, toen we de Alm verlieten en de feesttent in Jeep®Village konden opzoeken, waar overigens eenuitstekend stuk muziek werd gespeeld. Aangezien we inmiddels wisten waar Abraham de wijn haalt, kon deze avond dan ook niet meer stuk.

Willem genoot met volle teugen, hoewel ik hem er wel van verdenk, dat hij stiekum met haar heeft gedanst.

Zondag, 27 juni 2004
Aan alle dingen komt een eind, zo ook aan onze korte nachtrust. Na het ontbijt en het inpakken van onze koffers, probeerden we om 09.00 uur weer boven in Jeep® Village te zijn voor het laatste onderdeel op ons programma; Jeep® Convoy.
Met een vertraging van een half uur kwamen we boven aan en troffen daar een nagenoeg leeg parkeerterrein aan.

Daar hoorden we van de organisatie dat de rest van Rood-3 al was vertrokken, maar gelukkig werden wij er als een speer achteraan gestuurd, zodat we binnen 15 minuten de staart van ons convoy hadden bereikt.

Vervolgens begon de mooiste tocht van het gehele evenement.

Een klim naar de top en vervolgens dwars door de bossen via paden en gangen, niet breder als de jeep zelf, weer naar beneden, dan weer omhoog dan links dan rechts, zodat je uiteindelijk al het gevoel voor richting en tijd was kwijtgeraakt.

De natuur op haar mooist en daar reden we middenin.
Halverwege de rit werden we wederom verrast op koffie, softdrinks en een koekje.
Je denkt dan al gauw het mooiste hebben we gehad, maar niets was minder waar.

Wat ons wel opviel dat tijdens afdalingen de remlichten bij veel Cherokee’s maar bleven branden. Zal wel een fabrieksfoutje zijn geweest.
Natuurlijk tackelden “Black Bear” en “Dutch Rebel” het prachtige traject nagenoeg geheel met twee vingers in de neus.

Aan het eind van de rit bemerkten we echter dat “Black Bear” een kouwtje had opgelopen. Hendrik wist echter de hoestbuitjes te bezweren met dreigende bewegingen van zijn schroevendraaier.
“Dutch Rebel” was er aan het eind van de rit slechter aan toe, hij was koortsig, erg koortsig volgens het metertje. Gebrek aan rijwind, luid de primaire diagnose, maar als je dan wat verder kijk dan je neus lang is en je poetst je leesbril nog eens, dan bemerk je een met bagger besmeurde radiator en dan weet je precies hoe laat het is.

Uiteindelijk geraken we aan het eind van de rit weer in Jeep®Village, waar de slotceremonie van het evenement wordt gevierd in de grote feesttent met het bekende lied “Jeep Fahrn”

Na het optreden van een lokale Holzhackerbubenundmädchentanzgruppe werden alle medewerkers verzameld op het podium en werden over en weer worden dankwoorden uitgesproken en ontvingen alle deelnemers een persoonlijke foto (met jeep) uit handen van hun nationale teambegeleiders, wij dus van Patrick.

De lunch wacht alweer op ons en inmiddels namen de eerste deelnemers al afscheid van elkaar, hoewel we eerst nog gezamenlijk de handen uit onze mouwen moesten steken om een Hummer van de parkeerplaats te duwen.

 Goed hé….


Patrick wist dan als moeder van de compagnie in de gauwigheid iedereen als aandenken nog een model “Willy” in feestverpakking te overhandigen en toen was het feest echt voorbij.
Over de terugreis kunnen we kort zijn, die was even lang als de heenreis.

Na een rit van ruim 4 uur en diverse Stau’s verder, besloten we te overnachten in originele Gasthof aan de rondweg om de Chiemsee.

Prima eten en een prima kamer alleen de Wirtin was een beetje erg blond.
Uitgerust vertrokken we maandagmorgen om 08.30 uur en bereikten we zonder problemen en zonder al te veel stress de Hollandse grens om 19.00 uur.
Hendrik en Eric waren die ochtend om 07.00 uur uit Villach vertrokken en zaten bij grens nog slechts een uurtje achter ons, maar ja dat zijn ook echte roadies. Een half uur later sloten wij onze kinderen weer in de armen en brachten we nog diezelfde avond een eerste verslag uit aan onze webmaster Sjef en zijn vrouw Clari, waarbij we konden terugzien op een zeer geslaagd maar ook vermoeiend evenement. 

Gezien onze ervaringen zullen we ons inspannen om de toegankelijkheid van een volgende Euro Camp Jeep® voor de leden van Jeep Club Nederland te vergroten zodat deze ervaring ook door anderen kan worden gedeeld.

 Ruud van Huët

 
Ballenstedt 2004: Reisverslag van Bas Morsink

Donderdag 27 mei:
Gingen we dan, afspraak was om 13:00 vertrekken vanuit huize Mudmiep/Jeepee, maar je weet hoe dingen gaan met een lekker bakkie. Rond 15:00 uur waren we, Kameel/Bumper, met Mav en Mudmiep/Jeepee op weg. Voor we het wisten waren we al diep in het 'Duitse' en de Autobahn zoefde onder ons vandaan. Misschien juist daarom dat we het kalm aan deden en wat meer 'pitstops' maakten als nodig. De hoop dat we in Ballenstedt voor donker zouden arriveren lieten we op een gegeven moment maar varen. Donker is donker, niet?
Inmiddels waren we al wat gewend geraakt aan de 'Wipkip' achterop Jeepee's YJ. Een aluminium koffer die aan het reservewiel hangt en lekker meedeint met de hobbels...ook handig als koffietafel-voor-onderweg. (en camera-houder wink.gif )
Rond de klok van half twaalf reden we het Ballenstedt terrein op en gingen zoeken naar Nederlandse kentekens. Dat werd nog een opgave, want lataarnpalen waren er weinig en we wilden toch maar 1 keer de tent opzetten. Liefst dus meteen in het Nederlandse 'kamp'.
Gelukkig stond daar Willem als enige NL-er met een enorm Rood-Wit-Blauw aan de Grand Cherokee gebonden, dus we waren er en het uitpakken kon beginnen.
Met een paar koplampen ging het vlot en binnen 'no-time' stonden er drie tenten bij.

Vrijdag 28 mei:
Redelijk uitgerust eerst maar eens verkennen. Waar zijn de toiletten, waar kunnen we stroom krijgen etc etc.
Willem veroverde mijn hart door na de eerste (koude ..brr) douche ons een bakje Senseo aan te bieden. rolleyes.gif ...en dan een zonnetje..het begin was er.
Iedereen druppelde die dag binnen en wij gingen naar punt 1 op de agenda: de aanmelding. In één van de gebouwen (uit de tijd van de Stasi, gezellige dingen dus) was een kantoortje met wat goedlachse dames die iedereen van harte welkom heetten en een tasje gaf met sticker/startnummer, boekjes, pen en nog meer snuisterijen. Verder was het een shop voor t-shirts etc. Meteen maar de kas gespekt met de aankoop van wat Jeep-prullaria. cool.gif
Punt 2 op de agenda was de technische controle. Auto op brug en wat Duitsers die quasi-technisch de onderkant bekeken. Nadien kreeg je een groen stickertje op je startnummer en kon je de ernaast gelegen baan berijden.
Het kwijl vloog wel wat in het rond toen ze de 'Zuper-geile-steuer-einrichtung' van Jeepee's YJ zagen..wel 8 man erbij en meteen verliefd. biggrin.gif
Eigenlijk was het meteen rijden na weer een bakkie. Het terrein ligt naast de camping op een helling en heeft blauwe, rode en zwarte stukken. Oplopend in moeilijkheids graad. Er ligt een oefenbaantje (blauw) met wat hellinkjes en dat was wel lekker om wat in de zon te toeren. Daarna even naar het normale parcours wat van alles wat heeft: modderbak, lekkere hellingen en wat bochtenwerk. Geen steen, maar daar kregen we nog genoeg van verderop in het weekend. Na een tijdje op die baan te hebben doorgebracht gingen we terug naar de camping waar we wat gingen eten en de binnendruppelende Holländer mochten begroeten. Ik weet niet meer precies hoeveel NL-Jeeps er waren (15?) en hoeveel Duitsers, maar in ieder geval genoeg. het werd een gezellige avond met een open vuur en genoeg drank. cool.gif
Alle Hollandse klassiekers kwamen voorbij en het gezang duurde nog lang voort. De enkele Duitser die niet kon slapen had meteen spijt dat ie zo dichtbij het Nederlandse kamp zijn plekje had gevonden...hehe...
O ja...de hele dag zon...is dat wat! smile.gif

zaterdag 29 mei:
Zonnetje kwam alweer vroeg binnenschijnen en uit de hoeken van Ruud en Hendrik vlogen de Senseo's over en weer. Veel beter kan een dag niet beginnen.
Zaterdag ging iedereen serieus rijden op het terrein bij de camping. Gelukkig niet tegelijk, want zo enorm groot is het niet en het zou een lekkere file worden. Ging allemaal best goed en we speelde wat tot de lunch. Mav heeft nog nieuwe vrienden gemaakt. Een Duitse blondine wilde elke keer weer aandacht door te vertellen dat hij zijn gordel moest dragen. Helaas voor haar had hij geen trek in een relatie op afstand. wink.gif
Het was door het warme weer best stoffig geworden en de lunch was een aangename afwisseling. Ik geloof dat 'klef' populair is, want de Duitse spagetti vloog als warme broodjes over de balie. Gelukkig had ik een kippetje met wat aardappelen en sjampionnen. Zit nog wat voedingswaarde in. wink.gif
'S middags was het rijden in de steengroeve. Erg leuk...iedereen had schik met de onder de banden wegrollende keitjes, waterbakken en de grote keien die met wat 'rockcrawling' een technisch stuk was. Ook hier weer de verschillende routes blauw/rood/zwart, dus voor ieder wat wils.
Hoe later het werd, hoe meer van de routes werd afgeweken en dus werden de sleeplinten en lieren flink gebruikt om elkaar over verschillende obstakels heen te helpen. Dit alles overgoten met een stralend zonnetje..weer een fijne dag.
Na de (nodige) douche was het weer 'camping-life' wat de klok sloeg. Lekkere hapjes van Maria zorgden ervoor dat we eigenlijk al meteen hadden gegeten en de flessen konden open. cool.gif
Ik zelf ging om een uur of drie maar eens mijn bedje opzoeken en het viel me op dat toen ik om 8 uur weer de 'natte cel' opzocht, er een paar vage figuren bij het nog steeds brandende vuur zaten. Op dezelfde plekken waar ik ze een 5 uur daarvoor had achtergelaten. huh.gif Da's apart wakker worden....

Zondag 30 mei:
Wéér die zon cool.gif ...en na het ontbijt (best goed verzorgt allemaal) weer een ochtend rijden op het terrein naast de camping. Lekker uitwaaien.
Helaas ging het met mijn darmen niet zo goed...ik heb de tour/lunch en het daarna gereden terein niet meegemaakt en nodig een ander uit daarover te schrijven.
Rustig aan was het devies, twee van de 'nachtbrakers' kwam het geloof ik goed uit. Die deden na een nachtje doorhalen ook wat rustig die middag.
Jeepee had wat minder geluk, de reserve steekas die hij had meegenomen had ie hard nodig. 'T één en ander was nogal abrupt afgebroken na een helling. Maar een half uur later zat de reserve er alweer in. Routine? wink.gif Ook Ruud had een probleem, dit keer met de onsteking (toch?). Ad en wat gesmolten plastic doen wonderen. blink.gifwink.gif
'S avonds lekker bij een Griek gegeten en de dag werd weer compleet met het lachen/drinken en wat zingen bij een vuurtje.

Maandag 31 mei
De vertrekdag alweer. Het kan snel gaan.
Tenten/caravans/campers inpakken, wat eten en koffie en napraten. Nog een brunch en voor sommigen nog heel even het terrein op en rond de middag waren de meesten klaar voor vertrek.
De groep waarmee we vertrokken splitste zich nog vòòr nederland en uiteindelijk kwamen we gedrieën in Wamel aan voor een heerlijke bak Hollandse Friet. smile.gif

Ik wil iedereen bedanken voor de enorm goeie sfeer en het "Dranken-uitwisselings-programma" wat liep van Senseo's tot wijn.
Wat mij betreft, tot volgend jaar! (als we weer worden uitgenodigd wink.gif )

Bas.

 
Jeep-Jansen-de beleving
JeepClub Nederland trial op 11+12 oktober in Bilstain (B)
Heenreis door België, gedeeltelijk door de bossen in herfstkleuren. Heel ontspannend, vooral als je als niet meer verplicht werkende, een dag van te voren kan gaan. Aankomst in Bilstain, welkom met koffie en cake door de "familie Jansen", zo te noemen in dit verslag, in werkelijkheid de familie V. Zelfs de hond. nou 'hondje' heet Jansen.
De familie bestaat uit vader, moeder, 2 dochters, het hondje, een caravan met koffiezetapparaat en natuurlijk een Jeep op hoge poten, of moet je van benen spreken. Uit enige speakers komt het lied,'tuut,tuut,tuut, daar heb je Jeep, daar heb je de Jeep van Jansen. Zou dat lied voor hun geschreven zijn? Nee zij zijn te jong, omdat dit lied kort na 1945 ten gehore werd gebracht, zo noemde men dat toen. Start van de 1e dag. met mooie weer, dat is prettig voor het vakantiegevoel. De nacht ervoor had het geregend, dus gelukkig wat te glibberen. Na instructie van de begeleiders, gebeuren er dolle en leuke dingen, omhoog, omlaag, doorwater, door modder, alles komt aan de beurt. Lunch: met z'n allen in een apart zaaltje van het restaurantje op het terrein, heel gezellig en een gepraat van jewelste natuurljk. Na de lunch het terrein weer in, heen en weer en heen en weer. (Van Drs. P.) Wel goed uitkijken, want motorrijders komen uit het niet aanstormen op je weg terecht. Wat schrijver persoonlijk niet erg aansprak, te kleine kinderen op quads. Dan maar liever de kinderen in de Jeep. Gezeiligheid tussen de ritten viert hoogtij. Verhalen van de oude rotten. (vertaling: oude rotten zijn mensen met ervaring) worden geamuseerd aangehoord door de nieuwelingen. 's Avonds eten met z'n allen in het zelfde zaaltje, was ook niet vervelend. Slapen hoog en 'droog' blijkt vanaf die dag mogelijk in het nieuwe gasthuis op het terrein. 2e Dag: Men komt langzaam op gang, hoe komt dat? De begeleiders hebben een moeilijk parcours uitgezet. Soms moeten de auto's aan de her. Een afdaling in een beekje, rechtstandig omlaag, gaat het beste achterwaarts en wel aan de her natuurlijk. Nu blijkt dat de her een soort reddingslijn is. Al deze dingen zijn voor de schrijver van dit stukje, omdat hij dat voor de eerste keer meemaakt een bijzondere 'belevenis'. Want een Jeep is voor mij een bijzondere auto. In juli 1946 als Rotterdams bleekneusje, liefdevol opgenomen bij een boerenfamilie in Drenthe voor een maand vakantie. De boer bleek sinds enige tijd een Jeep te hebben, zo'n groene met een klein topje. Elke mogelijkheid werd benut om met de Jeep mee te rijden. In militaire dienst, als het enigszins mogelijk was, een Jeep zien te krijgen voor de dingen die buiten de kazerne moesten gebeuren. Na de pensionering, de tijd om met een Jeep te rjden. Eerst door mooie landschappen en de laatste tijd terrein rijden en rally's. Jeepers hebben een belevingswereld met hun Jeep. Moge de JeepClub Nederland, dit soort evenementen, maar ook vakantieritten naar zuidelijke landen organiseren. Velen zuilen dan niet ontbreken. Last but not least, Bestuur, begeleiders, allen die zich ingezet hebben.

BEDANKT!
Cornelis S. (rode Wrangler 1987)

4X4 F.O.C.Tropfy in Overpelt, België
(26-28 oktober 2003)

Vrijdagmiddag en –avond druppelden de jeeps binnen op de camping in Lommel. Nadat er toch een aardig koppeltje hongerige jeepers was gearriveerd werd er afgereisd naar een eetgelegenheid. Daar werd ruimhartig opgeschept. Een klein voorafje zalm op toast was al een maaltijd op zich. Hendrik, die later kwam omdat hij z’n assen nog moest verwijderen, kon gewoon mee-eten. Het weekend begon goed!. Uiteraard was er ’s avonds weer een gezellig kampvuur (tevens het laatste; daarna mocht het niet meer). De andere ochtend gingen we in colonne naar het centrale terrein. Daar was het een drukte van belang met allemaal 4x4 fanatiekelingen en uiteraard echte jeepers. Op het expositieterrein werden we gastvrij onthaald door onze zustervereniging, de Jeep Club België (nu kun je vele Hollanders zien rondlopen met uitgedeelde gratis key-cords van jeep).
Na de inschrijving konden we na tweeën eindelijk van start. Met onze route hadden we even pech; er waren vier vakjes in het bolletjes-pijltjes overzicht niet ingevuld en je raad het al: dat had wel gemoeten! Gelukkig stond er bij het eerste speelterrein een straatnaam, zodat we op de gps daar naartoe konden worden geloodst. Op de berg steenkolengruis konden we ons weer uitleven. Hendrik kon toch erg veel met een vierwiel jeep zonder vooraandrijving en Rita moest toch even wennen om zo over een rand naar beneden te gaan (noot Rita: niet alleen ik hoor, er stonden nog meer mannen te aarzelen, maar ik ben er wel als bijrijder afgegaan. Er werd zo hier en daar toch even getwijfeld, maar uiteindelijk zijn er toch weer wat grenzen verlegd.
Na deze groeve gingen we weer op weg naar het volgende terrein. Uiteraard werd er even gestopt om onderweg de inwendige mens weer te voorzien. Het volgende terrein was een militair terrein waar zo nu en dan aardige blubberbakken zaten. Ruud kwam hier toch aardig vast te zitten omdat hij wel het diepste punt opzocht. Je kon wel zien dat zijn jeep naam goed bij hem past. Uiteraard werd hij er weer met vereende krachten uitgetrokken. Hendrik kwam er ondanks het gemis aan voorassen wel doorheen (zocht ook een beter pad). Daarna zijn we weer vertrokken naar het volgende terrein. Het werd toen al aardig donker, maar dat mocht de pret niet drukken. Na dit terrein gingen we weer verder met het bolletje-pijltje verhaal. Er waren er toch verscheidene die nu toch de kaartleeslampjes mistten, zodat die zich maar aan een ander vast moesten klampen. De colonne van zo’n 10 jeeps werd wel uit elkaar geslagen en de meeste jeepers staakten toen toch de strijd. Niemand heeft het A parcours uitgereden, laat staan noch begonnen aan de B-route, de echte nachtrit. ’s Avonds laat was alles weer compleet op de camping, waar de gezelligheid geen einde kent, maar helaas de fles champagne wel. Het wordt dan vanzelf weer laat.
De volgende dag was het eerst op het gemakje ontbijten en voor velen de boel opbreken op de camping. Bij het eerste de beste terrein moesten we eigenlijk bij een lange rij wachtenden aansluiten, maar we zijn toen maar naar het volgende onderdeel doorgereden. Dat was meteen goed prijs! Er was noch niemand doorheen geweest en allemaal lekker hoog opgeworpen los zand. Ruud ging het als eerste proberen, maar kwam met de haven in zicht toch goed vast te zitten. Verder was het op dit terrein weer hard werken voor de jeeps en de lieren. Op het laatste terrein ging het voor de lagere jeeps beter. Het kwam voor een groot deel op ervaring aan. Op dit terrein is ons eerste vrouwenteam geboren. Anita en Rita gingen samen proberen door een modderveld te rijden, waar maar weinigen zonder hulp doorheen kwamen. Helaas niet gelukt, maar volgende keer beter! Hier is ook het idee ontstaan van een vrouwenpagina; we wachten af. Edwin heeft de dames er weer uitgetrokken, maar nog geen 50 meter verder moest het omgekeerde gebeuren.
Al met al was het een leuk weekend met mooie uitdagingen. Iedereen is er op de lekke band van Erwin na zonder grote brokken vandaan gekomen. Het is alleen jammer dat er nog geen verkeersregel is dat jeeps door de berm langs files naar huis mogen rijden.

Ronald Ligteringen

Foto's van dit weekend kun je hier en hier bekijken.

 

Verslag van Bert Hendriks, Maggiora Italië

De combinatie Jeep en Italië trok ons zodanig aan dat wij het weekeind van 5 en 6 juli hebben ingeschreven voor de Jeepers Meeting in het Italiaanse Maggiora, een dorp gelegen tegen het hogere deel van de Piemonte.

We werden hartelijk ontvangen en hebben genoten van de daar uitgezette route’s. Eerst de rustige blauwe route en later de veel zwaardere rode route. ’s-Ochtends heerlijk rijden, baggeren en ravotten ven ’s-Middags echt op z’n Italiaans een warme lunch met een paar karafjes heerlijke witte wijn, daarna uiteraard de verhalen.

Los van het georganiseerde deel is de omgeving schitterend, heel veel bergpassen “off road”, sommige wel tot een hoogte van circa 2000 m

Als bijlage een aantal foto’s om een indruk te geven

 
Verslag Jeep Camp Ballenstedt Duitsland,

Inschrijving
Voor dit Jeep-evenement, welke werd georganiseerd door onze zusterorganisatie Jeep Club Deutschland www.jeep-club.de hadden 10 leden zich ingeschreven met in totaal 11 jeeps en 21 personen.
Een lekker clubje Hollanders dus, temidden van ongeveer 170 jeeps met een bezetting van 450 oosterburen.

Vrijdag 6 juni 2003
Na een rit van 450 tot 500 kilometer, afhankelijk vanwaar uit Nederland de trip werd gestart, wisten bijna alle deelnemers het terrein op vrijdag 6 juni te bereiken.
De familie Visser heeft helaas in het duister op vrijdagavond het terrein niet meer kunnen bereiken en werd daardoor gedongen de nacht door te brengen in een lokaal hotel.
Bij aankomst dienden wij ons te melden, waarbij we te horen kregen dat het inschrijfgeld van Euro 25,- per ingeschreven jeep werd gerestitueerd aangezien Chrysler Deutschland de portemonnee iets verder had losgetrokken, dan in eerste instantie was voorzien en dat was uiteraard een leuke opsteker.
Midden op het terrein was speciaal voor ons, zij het klein bemeten, een ruimte gereserveerd waar al snel de tenten, caravan en de camper konden worden opgesteld, waarna onderling nader werd kennisgemaakt voor zover dat nog niet had plaatsgevonden.
Het werd een prachtige avond, waarbij er werd gestreden om het hoogste kampvuur, waarbij de familie Bakker toch wel met de eer ging strijken.
Gezien de houtvoorraad had Ad van Andel kunnen winnen, maar Ad wist dat er nog twee avonden zouden volgen.
Uiteindelijk was het toch ver na 24.00 uur voordat iedereen zijn bedje had gevonden.

Zaterdag 7 juni 2003
Zaterdagmorgen was er om 09.00 briefing, maar eerst ontbijten en dat was in goede traditie top geregeld, er was voldoende en lekker.
Wij gingen met een roadbook naar een steengroeve waar wij ons heerlijk konden uitleven op steen en rotspartijen met steile afdalingen en flinke hellingen, maar er waren ook voldoende watergaten en prachtige zandpartijen, terwijl de kinderen zich vermaakten aan het water.
Het was prima zwemwater, waar naar afloop ook de piloot en de copiloot zich het stof van de rug konden laten spoelen.
De dag vloog voorbij, terwijl s’avonds de band speelde en wij ons konden verbroederen met de buren.
Daarna met de kinderen bij het kampvuur en al gauw werd het daar drukker dan bij de band.
Het werd een afterparty totdat het licht werd met een bijzondere voorliefde voor het “Nederlandse lied", waarvoor dank aan Gert.

Zondag 8 juni 2003
De volgende ochtend gingen wij van start met een roadbook tour door een schitterende omgeving en met alle aspecten van 4x4 rijden, wederom met schitterend weer.
Halfweg op de route een pittige trialveld.
De zondagavond was een redelijk rustige avond, want de volgende dag lag er nog een behoorlijke thuisreis voor de boeg, hoewel dat Jean Paul blijkbaar niet echt kon deren, wat kan die man doortrekken.

Maandag 9 juni 2003
Na uitvoerig afscheidt van elkaar werd de tocht terug ondernomen die voor zover we weten eigenlijk voor allen goed is verlopen.

Wij willen dan ook als bestuur iedereen bedanken voor de gezelligheid die we samen hebben beleefd.

Ruud van Huet

Foto's van dat weekend vindt je hier!!

 

Beste Jeeper,

Hierbij een beknopt verhaaltje over Ballenstedt.
Na een probleemloze rit arriveerde wij vrijdag om 19.00 in Ballenstedt.
Er was een ruimte gereserveerd voor de jeepclub, er stonden al wat jeepers van onze club.
De eerste avond was met een kampvuur erg gezellig.
Zaterdag was er om 9.00 briefing , maar eerst ontbijten dit was top geregeld er was voldoende en lekker.
Wij gingen met een roadbook naar een steengroeve waar wij heerlijk gespeeld hebben terwijl de kinderen zich vermaakte aan het water het was heerlijk zwemwater.
Na deze dag was ook voorbij gevlogen met heel veel mooi weer s"avonds was er een band die speelde en veel jeepers in goede doen dus groot feest .
Daarna met de kinderen bij het kampvuur en al gauw werd het drukker bij het kampvuur het werd een afterparty totdat het licht werd en met heel veel gezang "het nederlandse lied".
De volgende ochtend gingen wij een roadbook tour rijden dit was door een schitterende omgeving en met alle aspecten van 4x4 rijden en weer schitterend weer. De zondagavond was een redelijk rustige avond want we moesten de volgende dag weer naar huis rijden. De terug reis is ook goed verlopen dus konden we terugkijken op een mooi en goed gelopen evenement.
Wij willen dan ook als bestuur iedereen bedanken voor de gezelligheid die we allemaal beleefd hebben.

Hendrik Versteeg

En hier zijn nog een paar nagekomen foto's