KopAchtergrond
Zondag 21 februari: JeepAcademy Overloon!!!
REISVERHALEN







Vrijdag 23 januari was het zover.
Vanochtend zijn we, zijnde The Highlander & Comanche, vertrokken voor een 10 daagse reis naar een winters Scandinavië. via de verbinding Kiel <> Göteborg eerst naar het Noordelijkste JeepClub® vertegenwoordiger: "Black Moose' in Noorwegen. Dit keer niet met de welbekende Jeep Wrangler TJ, maar nu meer incognito met de Jeep Grand Cherokee.
Afbeelding016a
Uit Amersfoort vertrokken met regenachtig weer, om via Zwolle, Meppen richting Kiel te reizen. Na mate we meer naar het noord-oosten reden daalde de temperatuur en ging de regen geleidelijk over in natte sneeuw.

Waardoor we de laatste 200 km naar de boot door een fikse sneeuw over de snelweg hebben gereden met diverse auto's die tijdens het verlaten via de afrit de bocht niet wisten te nemen. Sommige mede weggebruikers schrikken dan zo van een blauw zwaailicht dat zij spontaan op de rem trappen, hetgeen tot hachelijke situaties leidde van auto's die links ofwel rechts langs deze kamikaze piloot proberen te glijden.

Tegen 16.10 uur komen wij bij de haven in Kiel, waar het inschepen om 17,00 uur zal beginnen. We zijn de eerste en kunnen derhalve meteen helemaal naar voren door rijden. Spoedig staat er een auto achter en wordt de rij links van ons ook gevuld. Aan de rechterkant loopt een afscheiding zodat wij alleen nog maar vooruit kunnen. Op zich een goed vooruitzicht.

Na ongeveer 10 minuten komt er een Duits Douane busje aanrijden, die besluit om prompt dwars voor ons te gaan staan zodat de bestuurder en z'n bijrijder er meteen kunnen uitstappen. De een links en de ander rechts. Frank laat het bestuurders ruitje zakken en krijgt direct een aantal vragen op zich afgevuurd.

Ausweiss bitte..., Wo kommen Sie her...., Wo gehen Sie hin..., Wie lange...., Haben sie etwas zu versollen... ob wir Alcohol, Sigaretten oder Drogen....bij ons hebben. Zijn collega loopt rechts langs af en opent gelijk het achterportier om een blik achterin te werpen. Vlak daarin is alles "ok" en lopen ze verder. Het vreemde van dit verhaal is dat de man die al deze vragen stelt volgens mij een Duits sprekende Poolse Douanier is.
Het wachten is nu op het inschepen.

Plots komen er drie personen recht op ons af, breed lachend, met op de mouwen duidelijk leesbaar Polizei... Wij kijken elkaar aan met de vraag: Wat nu weer.. Gelukkig loos alarm, aangezien ze links en rechts vlak langs de auto naar achteren lopen. Onder tussen is het inschepen begonnen en enige tijd later staat de GRAND in het ruim en kunnen wij naar onze hut.

Deze ligt op dek 11, terwijl de auto op dek 3 staat. De hut is iets luxer dan voorgaande jaren aangezien we gekozen hebben voor een comfort cabine. Deze is voorzien met een zitbank, die als bed wordt om geklapt, een TV en een ruimere wc / douche cabine. Verder liggen deze hutten achter een aparte deur met gangen stelsel, waarbij ook een pantry hoort. Zodat de mogelijkheid bestaat om zelf koffie, thee te maken, tevens een ijsblokken machine en magnetron.

Wat het avond eten betreft is dit niet zo uitgebreid als in de zomer, voornamelijk omdat het nu laagseizoen is en lang niet alles is volgeboekt. Al met al smaakt het weer voortreffelijk en kan men voldoende keren opscheppen als men zou willen.

Vrijdag 24 januari 2009 - De nacht / overtocht verloopt rustig zodat we rond 09.00 uur aanmeren en het uit schepen weldra begint. Wij staan als tweede, dus binnen luttele ogenblikken zijn wij eraf en kunnen we onze reis naar Noorwegen vervolgen. Rijdend achter een Duitse Audi Q5, met fabrieks kenteken rijden wij over de kade richting de uitgang. De Audi Q5 stopt even bij de douane en mag daarna weer doorrijden. Nu zijn wij aan de beurt en krijgen het vriendelijke verzoek of wij de JEEP de hal van de douane binnen willen rijden.

Binnen aangekomen gaat de roldeur achter ons dicht en worden we omringd door Zweedse douane ambtenaren. Die de vragen van hun Duitse spreken Poolse collega in het Engels nog eens herhalen.

Met het verzoek om eventueel geld uit de auto mee te nemen,worden wij naar een aparte ruimte geleid, zodat de douane speurhond op zoek kan gaan naar mogelijk drugs of sigaretten. Dit alles terwijl de douane medewerker bij ons blijft, heen en weer lopend en ons in de gaten houdt. Na kenbaar te hebben gemaakt dat wij reeds in Duitsland door de douane daar zijn aangesproken, vraagt hij waarom. Waarop wij kenbaar maken dat wij als eerste in de rij stonden en zij kennelijk nog niets anders te doen hadden. Hierop komt hij bij zitten en begint over allerlei zaken te praten en te vragen. Het ging zelfs heel spontaan en ontspannen.

Plots gaat de deur open en komt zijn collega binnen met de mededeling dat de hond niets gevonden heeft, waarop wij reageren met de opmerking: Dat hebben wij ook niet verwacht Ha, ha....

Uiteindelijk na ongeveer een half uur konden wij onze weg vervolgen, Göteborg uit en via de E6 richting Noorwegen. De eerste 100 km in Zweden ziet het landschap er nog schoon en blank uit. Dus zonder sneeuw. De temperatuur is +- 2 graden en naarmate wij naar het noorden rijden zakt deze langzaam naar 0 graden, zodat de motregen veranderd in natte sneeuw. Ter hoogte van afslag 101 verlaten wij de E6 om binnendoor om via provinciale wegen richten Halden te rijden. Het landschap krijgt een witte deken en de sneeuw blijft meer en meer op de weg liggen, zodat de winterse gevoel geleidelijk boven komt, door het genieten van het rijden over stukken weg, waar als gevolg van sneeuw verstuivingen, deze gedeeltelijk enige centimeters dik onder zit, hetgeen bij ons rijdend met permanent 4wd aandrijving, nauwelijks merkbaar is.
Daarstaanzedan
Dit is echt genieten.... Zonder verdere problemen of bijzonderheden komen wij rond 13.15 aan bij onze eindbestemming voor deze dag. Het gezin van Black Moose (Jacco) in Trogstad / Norge, waar we hartelijk worden ontvangen.

Zaterdag 25 januari 2009 rond 09.00 uur komt er langzaam leven in de brouwerij en na een gezellig ontbijt vormt de planning voor de zomer versie van JeepTour Travel 2009 het middelpunt van de ochtend. Waarover later meer ...

's middags gaan we met 2 Jeep Grand Cherokee de omgeving wat verkennen. De Grand van Jacco met "echte winter banden" en die van ons met de welbekende M & S Mud banden van BF Goodrich. Binnen de kortste keren blijkt dat bij lichte sneeuwlaag op een bevroren ondergrond de winter banden als de betere oplossing te voorschijn komen. Nadat wij de banden spanning hebben verlaagd naar 2 atmosfeer lukte het beter.

Velen kennen reeds de gravel wegen uit de Jeeptour® Noorwegen / Zweden van afgelopen jaar. Deze te rijden in de winter geeft een extra dimensie. Hoewel op de doorgaande gravel wegen de sneeuw schuivers ervoor zorgen dat deze niet geheel onder sneeuwen, blijft er voldoende sneeuw achter om een mooie onderlaag te vormen waarover men glijdt en rijdt.

De zij wegen worden in de regel niet onderhouden en hier kan het zijn dat de sneeuwpret al naar tientallige meters is afgelopen, simpel door het feit dat de sneeuw onder de auto wordt opgeschoven en zodoende een massieve plaat onder de auto begint te vormen. Ligt de auto eenmaal op z'n buik, dan draaien de wielen wel, maar is er van enige beweging geen sprake meer..

Het advies is dan ook: rijdt met meerdere auto's, zodat men elkaar kan helpen. Spontaan komt de Topgear special voor de geest, waarbij zij met een Pick-up naar de Noordpool rijden, volgens ICELANDIC style. Dikke banden en lage bandenspanning. Het ziet er dan redelijk simpel uit. Een middagje toeren door Noorwegen moet dan een peulen schilletje zijn. Schijn kan dus bedriegen. Voordeel is dan wel dat de dag voorbij vliegt.

's avonds lekker gegeten en genoten van diverse DVD's, die door diverse deelnemers van Jeep goes Nordic 2008 zijn opgenomen en samengesteld.

Na een avond vol van na praten en filosoferen over de mogelijkheden van de zomer versie "Jeep goes Nordic 2009", onder het genoot van een glas cognac, hebben we rond 00.30 uur onze slaapplaatsen opgezocht.

Maandag 26 januari 2009 - is het weer verzamelen in de keuken voor een gezellig ontbijt.
Grandindesneeuw1
Om 11.00 uur begint het te kriebelen. de volgende etappe staat voor de boeg. In de buurt van Veggli staat een Hytter (recreatie huisje) met onze naam erop. Over de +- 190 km geeft de GPS aan dat dit een kleine 3.15 uur gaat duren, volgens de snelle route. Eerst moeten we onder Oslo door, richting Drammen, hetgeen betekend dat wij onder het Oslo-Fjord door rijden, in een combinatie van achter elkaar gelegde tunnels, waarvan de langste 7,50 km lang en op het diepste punt +- 250 meter (10% - 10 meter over elke 100 meter)

In Drammen aangekomen, waar ze ook iets weten van tunnelbouw, wie verwacht er nu een grote rotonde in tunnel, rijden we richting Kongsberg. De wegen zijn goed berijdbaar. Te goed naar onze zin. Dus laten we de GPS zoeken naar de kortste route, wat spoedig resulteert in de opdracht om links af te slaan, weg van de hoofd route en over de kleinere verbindingswegen tussen de dorpen. Hier wordt niet gestrooid, alleen de sneeuwschuiver zorgt ervoor dat de weg vrij blijft. Dit begint erop te lijken.

Na een kilometer of 20 passeren wij een brug en worden we opgewacht door een heuse FLAG (Flugzeug Luft Abwehr Geschütz). Een aandenken aan de tweede wereldoorlog, wat als visite kaartje staat opgesteld op het dak van een Noorse Dumphandel. Wie nog zoek is naar een Laplander (geschakeld rupsvoerting) kan er hier een uitzoeken. Binnen ziet het er erg rommelig uit. Buiten de bekende artikelen die men normaal vindt hangen er ook diverse vuurwapen, machinepistolen aan de muur (Bv: AK47) Noren hebben wat dat betreft toch een andere kijk op zaken. Na dit dorpje zegt de GPS dat we rechts moeten afslaan en de weg begint meteen te stijgen en te kronkelen. Hoewel deze weg breed genoeg is om elkaar te passeren, is het zaak om goed op te letten, gezien het feit dat er zo een tegenligger om de hoek kan glijden en veel tijd om de te corrigeren of te remmen is er niet.

Bij de volgende Y-splitsing moeten we links aanhouden en in eens is de weg versmald naar een singeltrack road met aan weerszijde scherp uitgesneden sneeuw muurtje. Snel is duidelijk dat dit niet door een schuiver is gedaan maar met een sneeuw vrees. De weg kronkelt zo van links naar rechts, op en neer dat het lijkt op een rollercoaster.

Het feit dat aan de zij kanten de sneeuw gemiddeld 80 cm tot 120 cm hoog maakt het vooruit kijken ook niet makkelijker. Met het gevolg dat we midden in bocht kennis maken met een Noorse tegenligger, met een blik in z'n ogen van verbazing. Voorzichtig, onze beide buitenspiegels in de sneeuwwand schuiven we langs elkaar en vervolgens onze weg.

Na een kleine 50 km komen we weer op een grote weg, zodat we rechts afslaan richting Veggli. Hoewel deze weg de aanduiding nr 40 heeft, is duidelijk te zien dat het enige tijd geleden is dat hier een sneeuwschuiver is langs geweest en naarmate we onze eindbestemming bereiken bestaat deze ook alleen maar uit sneeuw en ijs. In Veggli nog even snel boodschappen halen in de plaatselijk supermarkt en bij de benzinepomp 2 zakken met open haard hout.

Het huisje ligt op een kleine 790 meter hoogte, zodat via de weggetje vol met slingers en diverse haarspeldbochten in eens voor een slagboom staan. Na het voldoen van het tolgeld mogen we verder. Rechts af over een bruggetje begint de klim naar het huisje. Een bocht naar links dan weer een naar rechts langs diverse andere blokhut achtige huisje staat we voor ons verblijf voor de komende 3 dagen.
PIC0246
Op de parkeerplaats en het paadje naar de voordeur ligt een kleine 50 cm sneeuw en voor de ingang van het balkon zeker 1 meter. En daar staan onder het afdak netjes naast elkaar de sneeuw schop /- schuiver.

Dus schoenen uit en laarzen aan. Na veel geblaas en gepuf door de sneeuw is de voordeur bereikt. Het sneeuw ruinen kan beginnen en met vereende krachten is dit naar 15 minuten. Inmiddels is het donker en kan het uitpakken beginnen.

De kachel brandt en de koelkast is gevuld, dus met de avond in het vooruitzicht sluit ik deze dag met de opmerking dat het hier goed toeven is. Bij aankomst geeft de buitentemperatuur -/- 7,9 graden aan, terwijl het binnen juist 7 graden was.

Dinsdag 27 januari 2009 - de ochtend begint goed. de wekker gaat om 7 uur af en naar een verfrissende douche, kan de dag beginnen. Een blik op de temperatuurmeter laat minus 16,7 graden zien. Gisteren op de laptop heeft Frank een route van een kleine 300 km uitgezet, met onder andere een tussenstop in de Rjukan. Vlakbij deze plaats stond een waterkrachtcentrale, die door de Duitsers in WWII werd gebruikt voor de productie van "Zwaar Water", hetgeen zij weer nodig hadden voor het maken van een atoombom.

Door heldhaftig door een groep Noorse, in Engeland opgeleide, Commando's is het nooit zover gekomen. Deze actie is later verfilmd, zie: De helden van Telemark.

Rond 09.00 uur gaan we op weg. Nu eerst de kachel weer opstoken en als ontbijt gebakken eieren met spek, daarbij verse koffie (uit de welbekende Senseo).

Zoals eerder aangegeven zouden proberen via de uitgewerkte route naar Rjukan te rijden. Het begin ligt meteen in het park en als het goed loopt er een doorgaande weg. Helaas denkt de winter er anders over. Wat we ook proberen, steeds lopen we vast vanwege het feit dat de weg er wel is, maar met een meter sneeuw voor je, kun je wel aan de paaltje zien waar deze zou moeten lopen. Zonder sneeuwruimer komen we niet ver. Datgene wat wel bereden kan worden, leidt ons naar een schitterende hoogvlakte waar alles, dan ook alles gemaakt lijkt te zijn van sneeuw en ijs.
PIC0288
Verspreid over deze vlakte staan tientallen vakantie woningen, waarvan de een nog mooier is dan de ander. Dikte boomstammen vormen de pijlers van menig veranda. De meter in de auto geeft -/- 18 graden. Alles zit vol met rijp. Aan het eind van de begaanbare weg is een keerpunt gemaakt. Het uitzicht is fantastisch. Wij kijken over deze vlakte, die aan de horizon afdaalt, hetgeen weer onttrokken wordt door een deken van laag hangende wolken. Daar achter verschijnen weer hellingen vol met naaldbomen, elk voorzien met z'n eigen dikke, witte jas van sneeuw en ijs. Dit tafereel wordt afgerond met in de verte liggende bergen, waar de zon het licht laat dansen.

Voor dat wij het weten is het twaalf uur en we zijn het park nog niet af geweest, dus op de terug toch maar even het huisje, waar kunnen genieten van Hollandse erwtensoep. De planning voor de middag wordt aan gepast en we besluiten om naar Geilo te rijden, een kleine 85 km verder op. Geilo is de bekend als wintersport gebied.

Via de 108, deze loopt vanuit Veggli, rijden we slingerde tussen boerderijen richting rijksweg 40. Op diversen plaatsen komen we paarden tegenin de wei, voorzien van een dikke vacht staan ze snuivend in de sneeuw. Op de 40 aangekomen blijkt al gauw dat door de sneeuw op de weg, door het verkeer plat gereden in combinatie een fel zonnetje gedeeltelijk is veranderd in een ijsbaan.

Ook deze omstandigheid wendt en spoedig rijden we onverschrokken over deze spiegel van ijs. Af en toe trekt de TomTom de aandacht wanneer deze laat horen dat de toegestane snelheid wordt overschreden. Tot Rødberg gaat langs de oever van een meer, die grotendeels ijsvrij, ondanks de lage temperaturen. Later zien we een waterkrachtcentrale, waardoor dit duidelijker wordt. Tussen Rødberg en Geilo liggen meerdere ski gebieden, zodat we steeds omhoog en omlaag slingeren. Onderaan z'n helling staat op borden aangegeven dat voor vrachtwagens en bussen kettingen verplicht zijn. Wat opvalt is als boven aan de pas het hoogte punt van 1100 meter passeren is het buiten minus 7 graden en naar de afdaling, terwijl we over een bruggetje rijden, het laagste punt, lezen we -/- 21. Dit is 14 graden verschil over enkele honderden meters hoogte verschil.

Na ruim 2 uur komen we bij Geilo aan en boven zien de waaiervormige,verlichte ski pistes, aan beide zijde van de stad. Het begint al te schemeren. Wij volgen de borden naar het centrum, hetgeen wordt gevormd door hotels, appartementen, sportzaken en diverse restaurantjes. Wij doen onze inkopen en beginnen aan de terugreis.

Zonder problemen komen wij weer in terug, afgezien het oversteken van 2 herten, een sneeuwkonijn en een eland, die wij zelf niet gezien hebben. Voor ons had een Noor z'n auto, met waarschuwingslichten, midden op de weg staan, terwijl hij bij de vangrail kijkend, wijst naar de bosrand. Aan sporen in de sneeuw gaan wij ervan uit, dat het een eland is geweest. Volgens mij houden Trollen toch een winterslaap.

Woensdag 28 januari 2009 - Vandaag hebben we Kongsberg als doel op het programma staan. Gisteren avond nog een route uitgewerkt voor de heen en terug weg. Deze lopen zoveel mogelijk parallel aan rijksweg 40. Na een stevig ontbijt vertrekken we rond 09.30 uur. De zon komt door de wolken en belooft een mooie dag te worden, ondanks de minus temperaturen. De afdaling naar Veggli verloopt voorspoedig en een fraaie brug komen we aan overzijde van de rivier. Snel hebben we het dorp achter ons gelaten en rijden we weer door een van de winterse tekeningen van Anton Pieck. Overal ligt de sneeuw dik op de daken met aan de dakgoot ijspegels van een metertje of ander half.
PIC0305
Kronkelend vervolgens we de route, steeds op aanwijzing van de GPS links of rechts afslaand. Hierbij blijkt de TomTom niet opgewassen tegen de flexibiliteit van een GPS. Waar de GPS specifiek gebruikt maakt van alle mogelijke (on)verharde wegen, houdt de TomTom stug vast aan haar route en probeert met de vastberadenheid van een Pit Bull ons terug om te leiden naar de hoofdweg. Dat we op sommige plaatsen toch vastlopen heeft met het jaargetijde te maken. Niet alle wegen zijn op dit moment bruikbaar en dat merken we als er slagboom over de hangt met de woorden "stengt". Bij een kruising aangekomen staat een busje met brandende zwaailichten. De bestuurder zit achter het stuur te bellen en op het moment dat wij hem passeren om verder te rijden, klinkt een luide claxon. Wij stoppen en rijden achter uit. Wij krijgen te horen dat de weg is afgesloten en dat we moeten wachten omdat er onderhoud wordt gepleegd.

Na ongeveer 5 minuten komt er een vrachtwagen, voorzien met een héle schuif aan, die alles naar rechts wegduwt. Er vlak achter een tractor die een soort gemaal achterop heeft. Deze verzamelt de sneeuw en via een de sneeuw blazer wordt het dan links, een meter of tien het bos in gespoten. Wat overblijft is een glad wegdek van sneeuw en ijs zonder de irritante ribbels achtergelaten door bosbouw machines met sneeuwkettingen. De Grand zoeft hier overheen dat het een lust is.

In Noorwegen heeft Statoil een prachtig systeem waarbij men een metalen koffiebeker koopt.

(nu voor 125 Nkr) Met deze beker kan men één jaar lang, bij ieder Statoil pomp deze gratis vullen. Hierbij heeft men de keuze uit diverse koffie smaken. Terwijl één losse (wegwerp) beker met koffie 20 Nkr kost.

Een noodstop bij Statoil is dus snel gemaakt. Onwillekeurig wordt er ook getankt en een broodje knakworst genuttigd. Dit is zeker een aanrader voor de vakantie.

Rond 12,30 uur zijn we in Kongsberg waar we op zoek gaan naar cadeautjes voor het thuisfront. In kleding speciaal zaak worden een Noors vest en vilt achtige pantoffels gekocht. Na nog wat te hebben rond gekeken beginnen we aan de terugreis. Deze keer proberen wij zoveel mogelijk links van de 40 te blijven, zodat we op diversen plaatsen hele lussen kunnen rijden. Bij sommige komen we weer een slagboom tegen, echter gaan deze tegen betaling open, aangezien het om een Bomveg (tolweg) gaat.

Via een brede weg van sneeuw en ijs klimmen en kronkelen wij door de bochten. Ook hier geeft de GPS aan welke afslag we moeten nemen. Hoe verder we rijden hoe smaller deze worden met hier en daar een passage plaats. Het gevoel van totale isolatie bekruipt ons. We zijn omsingeld door een woud van oerbomen getooid met een witte jas. Ineens komen we langs een camping vol met wintervaste caravans voorzien met een vast voorbouw. Bij sommige ligt de sneeuw tot aan het dak en is het maar raden waar de deur zit en waar mijn klompen staan.
WaarzitdeMoose
Onderweg is het uitzicht oogverblindend, zodat we regelmatig stil staan om een foto te schieten. Het is zo helder dat kilometers ver kijken mogelijk is.

Donderdag 29 januari 2009 - Vandaag gaan we verkassen van Veggli (Norge) naar Idre Fjäll (Sweden) met een onderling afstand van +- 475 km. We hebben de wekker gezet op 05.00 uur zodat we kunnen douchen, ontbijten, opruimen en de Grand inladen. Iets voor zeven uur zijn we klaar en beginnen aan de afdaling.

Onze tussenstop is een Statoil pomp langs de E6, soms 185 km verder op, waar we rond 11.00 uur met Black Moose en familie hebben afgesproken, om van daaruit verder samen te rijden. Via de 40 slaan we bij Flesberg weer de binnenlanden in. Weldra hebben we een winterse gravelweg te pakken, die er uitziet als een 3,5 meter brede bobsleebaan, maar dan eentje van 22 km lang. Gebruik makend van alle drie de dimensies worden we heen en weer geschud , in een aaneenschakeling van de - en acceleren. Rijdend door bossen en velden ontmoeten pas na 1 uur de eerste tegenligger. Om binnen de afgesproken ontmoetingstijd te blijven, loopt een deel van de route door Oslo en dat in het spitsuur.

Om Oslo binnen te komen staat men in de file voor de tolpoort. Tegenwoordig wordt dit per auto elektronisch geregistreerd en ontvangen de Noren, eens per kwartaal de rekening op de mat. Buitenlanders krijgen een vrijstelling. Door de stad kronkelt de weg en rijdt men een groot deel door tunnels. Na een kleine 3 kwartier ligt de stad achter ons, nog 30 km tot de Statoil pomp, waar de koffie wacht. Black Moose komt +- 5 minuten later. Samen rijden we nu op richting Hamar, alwaar we afslaan naar de Zweedse grens. In het begin is de weg schoon zodat we geregeld boven de 100 km/u kunnen rijden, terwijl het buiten -/- 12 is. Hoe dichterbij de grens, hoe slechter de omstandigheden weer worden. Het ijs glinstert tussen de sneeuw als het zonlicht hierop valt.

Na een korte koffie stop volgt de laatste etappe naar Idre Fjäll, waar we om 15.30 uur aankomen. In het hele gebied staat de wintersport in het middelpunt. Men kan er niet alleen skiën of langlaufen, maar ook rijden op een sneeuwscooter, hondenslede en zelfs rij instructie op de pistenbullie.

Vrijdag 30 januari 2009 - vandaag staat een andere winterse activiteit op het programma. Na het gezamenlijke ontbijt worden we, Anneke, Jacco en Frank, om 10.00 uur in het dorp verwacht, waar de gereserveerde sneeuwscooters klaar staan. Bij aankomst blijkt dat de reservering niet door gekomen is en na wat overleg en geschuif worden er 2 alsnog vrijgemaakt. Van die zware jongens, 800 en 1000 cc, waarbij al snel blijkt dat de eerder genoemde topsnelheid van 30 km/u makkelijk wordt overschreden. Na een korte instructie worden we losgelaten en kan de pret beginnen.

Met behulp van de kaart banen we onze weg tussen de bomen en vliegen we over dichtgevroren meren, waarbij soms de snelheid oploopt tot 102 km/u. Het landschap is schitterend en overal zien we sporen van elanden, die zich ploeterend een weg hebben gebaand door de diepe sneeuw. Tot twee maal toe hebben we een ontmoeting van de fantastische beesten, waarbij zij ons vanaf een afstand in de gaten houden. Hoewel de machines zijn uitgerust met verwarmde handvatten in het stuur en voor de duo passagier en de benen deels worden afgedekt door het windscherm is de koud (-/- 14 graden) op den duur goed merkbaar, ondanks de ski-broeken en windjacks.

Tegen de middag hebben we al een aardige afstand afgelegd en komt de ervaring van het terrein rijden goed van pas bij het zochten van het juiste spoor, hoewel we het voor elkaar krijgen om tegelijk vast te komen zitten in de diepe sneeuw. En aangezien er geen lier op zit, is de enige mogelijkheid de scooters weer met mankracht los te krijgen. Na lang daarna zoeven we weer door de uitgestrekte natuur. zoekend naar een pauze plaats komen we bij een landwinkel uit, vlak voor de Zweeds/Noorse grens, waar de medewerkers medelijden met ons hebben en spontaan koffie voor ons zetten en waar we gelegenheid krijgen om binnen wat op te warmen.

Het is goed dat we hier zijn gestopt, want doorrijden over de grens kan een dure grap worden, omdat sneeuwscooter rijden in Noorwegen niet is toegestaan, met mogelijke boetebedrag van 20.000 NKR (ofwel 2100.00 euro) Na te zijn opgewarmd krijgen we op de kaart uitgelegd waar een restaurant staat met een goede keuken. Dus worden de sneeuwscooters weer gestart en vervolgens we onze tour. Dat het onderweg goed opletten blijft, blijkt uit het feit dat Frank plots door het ijs dreigt te zakken en alleen door het gas erop te houden, vliegt hij over het wak heen en belandt weer op steviger ijs. Dat is even schrikken..... Tegen 16.00 uur komen we bij onze laatste pauze plaats, waar we genieten van warme chocolademelk en vers gebakken Noorse bol, met kaas, ham, tomaten en kruiden over bakken.

Het wordt tijd om de terugweg in te slaan, aangezien we voor 18.00 uur terug moeten zijn om de sneeuwscooters in te leveren en af te tanken. Onder de invallende duisternis razen we terug, met de vast belofte dit volgend jaar over te doen en er komt zelf de gedachte op om voor volgende jaar een Nordic Jeep wintertour, voor de eventuele liefhebbers samen te stellen als aanvulling op de zomer editie.

Terug kijkend op een schitterende dag, komen we voldaan en moe bij ons huis aan, waar een sauna en een koud / warme douche op ons wachten. 's avonds is het nog even na genieten aan de hand van alle foto's en video opnames. De kater in de vorm van spierpijn komt morgen wel, ha ha ....
PIC0294
Zaterdag 31 januari 2009 - rond 08.15 uur komen de eerste van hun kamer af en kan het gezamenlijk ontbijt beginnen. Een paar eieren in de pan, wat bacon erbij en bakken maar. Jacco en Bart gaan vandaag skiën, terwijl de rest het vandaag rustig aan doet. Tot ieders opluchting valt de verwachtte spierpijn mee. Eerst de piste af op normale ski's en later gaat Bart de Big Foots proberen. Kleine ski's van +- 65 cm waarmee zonder stokken de berg af kaan worden geskied en allerlei capriolen kunnen worden gemaakt. Dit houden ze vol tot het einde van de dag, als de piste sluit om 16.00 uur. Tussentijds hebben wij de Grand weer gepakt om de omgeving wat meer te verkennen, overal kom je sporen van sneeuw scooters tegen, die regelmatig de grote weg oversteken. En alles is koud....., vanochtend liet de temperatuurmeter in het dal minus 23 graden zien.

De laatste avond is het goed toeven in het huisje en tegen middernacht zoekt de laatste z'n slaapplaats op.

Zondag 1 februari 2009 - iedereen is vroeg aangezien we om 10.00 uur het huis moeten verlaten en de terugreis naar Noorwegen begint. Na het ontbijt, worden de Jeeps weer vol gestopt met spullen en het huisje gereinigd en na gelopen. Als alles moet worden uitgevoerd wat de Zweden willen dat we zouden moeten schoonmaken, dan heb je hier een dagtaak aan. Bv: zelfs de afzuigkap boven het fornuis moet los gehaald worden zodat het filter kon worden gereinigd.. Het hele huis stofzuigen, ook onder de bedden en ga zo maar door.

Wij zijn onderweg en het lijkt wel een rijdende ziekenboeg. Van verkoudheid en diaree, alles komt langs.

In het dal aangekomen kunnen we in de Jeep aflezen dat de buiten temperatuur gedaald is naar -/- 32 graden en dan hebben het nog niet eens over gevoelstemperatuur.

Jacco heeft besloten om via Zweden af te zaken en ter hoogte van Orje weer Noorwegen in te rijden.

Dit is een goed besluit, want wat blijkt: Deze is weg wordt goed onderhouden en is geheel schoon. Dus cruise controle erop zodat we met +- 90 km/u achter elkaar aan rijden. Regelmatig wordt er gestopt, aangezien de helft van ons gezelschap loopt te hoesten en te proesten. Ik ben op zoek naar een types Scandinavisch vogelhuisje, aangezien mijn broer net verhuisd is en hij een echte vogelliefhebber is. Plots slaat Jacco rechts af bij een leder fabriek waar allerlei rendier huiden buiten hangen met de mededeling of ik die landwinkel gezien, die we net passeerden en waar diverse verschillende vogelhuisje te koop aangeboden worden. Terwijl ik terug rij, gaat de rest bij de leder fabriek naar binnen, waar een grote keuze van jassen, vesten en jackets te koop te hangen. Jacco vindt hier een mooi kalfs rendieren vest. Iets waar hij al langer naar gezocht heeft. Ook ik slaag voor mijn vogelhuisje. Een mooi model in de traditionele kleuren rood en wit. Hoewel deze route iets langer dan langs Oslo en Hamar, is deze minder druk en bijna geheel zonder stoplichten. Rond 17.30 uur komen in Orje aan, omdat we als afsluiting aan Zweden lekker Pizza's gaan eten.

De pizza's zijn groot en lekker. Tijdens het eten wordt er nog nagepraat, met name over de sneeuw scooter dag, hetgeen een fantastische indruk heeft achtergelaten. Bij het afrekenen hebben we geluk, want de pizza zaak is net verbouwd, niet dat wij dat kunnen zien. Om dit te vieren zijn alle pizza's 50 Skr, dus dat scheelde bijna de helft. Met de opmerking dat we gerust nog eens terug konden komen, want de actie duurder een week. Rond 21.00 uur komen in Trøgstad.

Maandag 2 februari - de voorlaatste dag van ons bezoek aan Noorwegen / Zweden gaan we op pad om cadeautjes te zoeken voor het thuisfront. Ilse weet ons te vertellen daar er in Ski een heel groot winkelcentrum is, een kleine 45 km richting Oslo en als we parkeren op het 2de parkeerdek lopen we zo naar binnen. Hier is een zaak, genaamd Club Ohlson (www.club-ohlsen.no) waar echt van alles te koop is. En dat klopt... Dus om hier te slagen is geen probleem. Bijvoorbeeld: omvormer 12 V <> 220 V - 1000 Watt voor 1365 Skr / 151,50 euro of een batterij van 4 mistlampen naast elkaar (bij Hella - 2450 Skr - 272,50 euro, hier een ander merk voor 798 Skr - 88,70 euro.

De laatste avond gaan we op bezoek bij Kjettel, een Noorse jeep rijder die beide keren de Dutch Jeep Camp in Erm heeft mee gemaakt. Hier horen we de laatste nieuwtjes over JCNorway. Zij vieren dit jaar hun tien jarig en dat ze dit houden in dezelfde periode als ons vogende bezoek, tijdens JEEP GOES NORDIC 2009. Echter weten ze nog niet waar zij dit gaan vieren. Keuze tussen de terreinen van Evje of Rena.

We blijven niet te lang, aangezien hij de volgende ochtend om 05.00 uur weer op z'n werk moet zijn.

Dinsdag 3 februari 2009 - vandaag gaan we naar Göteborg, waar we om 17.00 uur kunnen inschepen voor Kiel (BRD). Dit verloopt zonder incidenten. Na een lekkere warme douche, is het nu wachten op het buffet, daarna nog een Cola-Whiskey en dan duiken we onze kooi in.

Woensdag 4 februari 2009 - Vanaf 07.00 uur is het restaurant open voor het ontbijt, waarbij de keuze zeer uitgebreid is. Van Continentale, Engelse en Scandinavische ontbijt. Het schip komt volgens schema aan en om 09.00 uur begint het ontschepen. Even hebben we het idee dat we er weer uitgepikt worden door de Duitse douane. Na wat onderzoekende blikken naar ons en in de Grand mogen we doorrijden.

Snel laten we Kiel achter ons en een gematigde snelheid rijden we richting Nederland. Hoewel op diverse plaatsen er geen snelheidslimiet geldt, staat de cruise controle op 120 km/u, waarbij de boardcomputer een gemiddelde van 1 : 7 laat zien. Niet slecht!

Tegen de middag verlaten we de snelweg, om in een dorpje een simpel wegrestaurant/eet-cafe op te zoeken. Voor 17,50 euro hebben we gegeten en gedronken. Terug op de snelweg vervolgen wij de A31 in Duitsland en ter hoogte van Meppen slaan we weer af richting Hoogeveen, om zo naar huis te rijden, waar we rond 16,30 uur aankomen.

Terug kijkend op onze 10 daagse vakantie ken ik alleen maar zeggen dat het schitterend is geweest en zonder meer voor herhaling vatbaar. Wellicht hebben er volgend jaar meer Jeepers zin, tijd en gelegenheid om dit eens in de wintertijd mee te maken.

Een optie zou bijvoorbeeld kunnen zijn een tour naar de Nord Kapp of zoals we nu gedaan hebben; een combinatie van tour tochten en verblijf in Idre Fjäll. Een waarlijk prachtig gebied, met brede variatie van mogelijkheden.

Dit is einde van ons eerste reisverslag en ik hoop dat jullie het leuk vinden.


vriendelijke groeten,
Charles (Comanche) & Frank (The Highlander)

&

onze Neder - Noors gezelschap

Jacco (Black Moose), Anneke, Ilse & Bart.




 

Jeep Travel Nordic Wintertour 2009
NEW

Have Fun Out There!   •  JeepClub Nederland

NEW